GUÍA DE LECTURA 1
GUÍA DE LECTURA II (SLIDE)
RESEÑA PELÍCULA
TEATRO
EPÍGONOS
e MÁIS
Despois de ler e comentar entre nós a novela A vitoria do perdedor, a semana pasada recibimos a visita de Manuel Monge -primeiro presidente da Comisión para a Recuperación da Memoria Histórica da Coruña-. A novela abriunos os ollos a unha situación social pouco coñecida por nós como foi a represión sufrida pola sociedade nos anos seguintes á guerra do 1936. Entre outras cousas, Jéssica seleccionou unha frase que indica o sentido da obra: "A forza chámase dereito cando está administrada polo Estado e delito cando é o individuo quen a administra".
Pois ben, por medio da visita de Monge descubrimos que a nosa cidade sufriu unha forte represión (el foi un exemplo) e que neste momento hai un grupo importante de persoas que non queren esquecer o pasado para que non se volva a repetir. De aí os monumentos que hoxe se asentan na zona do Portiño ou no Campo da Rata.
A principio do trimestre, no club de lectura, comezamos a ler esta fantástica novela escrita por Pedro Feijoo,"Os fillos do mar". Unha gran mestura entre aventuras, suspense, historia e amor.
Despoís de primeira impresión de "buf que gordo" cando o vin, unha vez que comezas a lelo a ganas de saber máis aventuras impide que o deixes aparcado.
Simón Varela é un arquitecto vigués un tanto mediocre que un bo día recibe a chamada de Isabel Llovet, a cabeza dunha importante e turbia familia das máis poderosas de Vigo, para ofrecerlle un proxecto de restauración na Casa Grande. Despóis da morte da señora Llovet, Simón vese sumerxido nun gran lio no que ao principio non entende porque está alí. Xunto a Mariña, filla de Isabel e Eneas Dafonte, empezan a investigar o verdadeiro pasado da familia e a causa pola que el está metido nesa intriga da que xa non pode sair.
Toda esta historia contada cun gran toque humorístico e a importancia da arquitectura de Vigo, a cal Pedro Feijoo nos describe dunha forma tan detalla que na nosa mente parece que estamos vendo unha fotografía. Non so de Vigo senón tamén a importancia que cobra no relato a ponte de Rande, a illa de Ons e a ría de Vigo.
Resumindo, é unha novela un pouco extensa pero que merece moito a pena que a leades.
Ana Vázquez, 1º Bacharelato
| Illas Cíes |
![]() |
| Burato do Inferno (illas Ons) |
![]() |
| Woodrow Wilson |
O martes, 5 de novembro, estivemos moi entretid@s grazas ao labor dun gran home que veu relatarnos catro historiñas do tempo do Samaín cun tema en común: a morte. Esta preséntase de maneiras diferentes segundo pasa o tempo.
No transcurso da hora tocamos temas distintos desde o trasno até a santa compaña, que lograron poñernos os cabelos como escorpións. Poidemos aprender que era iso de "corpo aberto" grazas á vivencias do avó dun dos seus amigos.
En conclusión, cantamos, xogamos a disfrazalo, rimos e pasámolo ben. Foi unha moi boa experiencia. Creo que deberían vir máis persoas coma el para gozar e adquirir cultura xeral, xa que os nenos de hoxe en día non teñen moito coñecemento das lendas galegas tan homenaxeadas nesta comunidade.
Sara Sánchez Sánchez, 1º bach
Todo comezou cando Michael tiña 15 anos e coñoceu a Hannah, unha muller de 32 anos, coa cal vivíu unha relación amorosa non moi propia de persoas con esa diferencia de idade; pero isto non é o que máis chama a atención da novela, xa que despois Hannah desapareceu deixando marcado a Michael que nunca se esqueceu dela.
Pero os seus camiños volveron a cruzarse cando Michael, estudante de dereito acudiu a un xuízo con outros compañeiros; resultou que nese xuízo estaba Hannah acompañada doutras mulleres, e estaban sendo acusadas de ser Guardianas de xudeus na alemaña da 2ª Guerra Mundial. Hannah foi condenada a 20 anos de cárcere, puido ser menos tempo, pero ela deixou que a acusaran de feitos cos que non tivera relación, todo por que non quería que ninguén soubera que non sabía ler nin escribir.
Veu presentarnos o seu libro Microbios e outros paquidermos co que gañou o Premio de Narrativa Breve Repsol 2011. A min o libro gustoume e facilmente diría que non debín de ser a única. Na súa visita escoitámolo con interese e nós tamén aportamos a nosa parte literaria cuns pequenos "xogos" que fixemos. Unha visita diferente, entretida e, como non, con ganas de que se volva a repetir.Hai varios días veunos visitar ao instituto Fernando Díaz Castroverde, escritor de microrrelatos. A charla foi adicada ao alumnado de 1º de bacharelato. Días antes da visita estivemos facendo exercicios relacionados co seu libro titulado Microbios e outros paquidermos.
As primeiras veces da lectura dos breves, pero condensados relatos, sorprendémonos positivamente porque nunca antes traballaramos con textos deste tipo. Lois, o noso mestre, chegou un día cunha pila deses libros e no momento en que nos leu só o título, as nosas caras cambiaron. Que podería conter un libro titulado dese xeito? Microbios...? Paquidermos...? Quizais falase de contradicións. Ou sería simplemente algo relacionado cun mundo fantástico sen moito sentido?
Héctor carré, escritor deste libro, informouse moi ben á hora de escribilo, xa que é unha novela baseada en feitos reais.
Todo sucede no pobo de Noia, ao sur da Coruña, cando na segunda guerra mundial a explotación da mina de San Finx para extraer wolframio cobra vital importancia e xente da vila e dos arredores participan na "roubacha". Ían na procura do mineral para vendelo ilegalmente aos alemáns, e non aos ingleses, propietarios da mina, xa que nesta guerra a Alemaña nazi precisábao para endurecer o material bélico e aumentaron os prezos.
A Herman Koch, escritor holandés, gustálle plantexar debates morales aos seus lectores, e demostráo moi bien nas súas novelas.
Neste caso, o debate que plantexa en "A Cea" é: ¿Ata qué punto chega o amor dos pais polos seus fillos? Todos sabemos cándo alguén comete un acto inxustificable e desexamos que se castigue aos culpables, pero ¿E se os culpables son os teus propios fillos?, aí todo cambia.
Ola! Quérovos contar o que me pasou coa lectura. A verdade é que nunca antes mostrara interese polos libros de lectura; todo o contrario, aburríanme. Até que en segundo da ESO nos mandaron ler un libro de Carlos Ruíz Zafón, El Príncipe de la Niebla. Gustoume tanto e pareceume tan interesante que decidín seguir co mesmo autor. Ao final, acabei lendo Marina, El Palacio de la Medianoche, Luces de Septiembre, La sombra del viento, El juego del Ángel e El Prisionero del Cielo. Cando remataba de ler un, non me chegaba a hora de comezar a ler outro.
Seda é un libro fácil de ler. Conta con poucas páxinas e un vocabulario normal e corrente, sen necesidade de recorrer a un dicionario para saber os significados. Os primeiros capítulos son os máis diféciles de levar, pero despois a historia engancha e fai que o leas dunha vez sen problemas. Ademais a mellor parte do libro está ao final.
Para os máis preguiceiros é un libro perfecto, dado que é unha historia moi curta. Á parte, se che gusta moito o libro ou a túa imaxinación non dá para moito, podes ver a película que segue o argumento e tamén está moi ben.
O libro non é unha novela de amor, máis ben canta a historia dun viaxeiro que se enamora noutro país, tendo unha muller encantadora que tamén quere e que vive moitas experiencias. Se o les, non te arrepentirás.
Irene Lodos Piñón, 1º bacharelato